vrijdag 2 juli 2021

Take off

Eindelijk, daar gaan we weer. Nog niet helemaal als toen, maar toch. Afgelopen zaterdag een eerste echte voorstelling met LeineRoebana, het dansgezelschap uit Breda. Met een echt decor, echte muziek en echte dansers die zich in het zweet werken. En gisterenavond vulde Roué Verveer twee maal onze schouwburg, haalden Tilburgers met hem in de studiofoyer hun Free Heri For All in het kader van de herdenking van het einde van de slavernij en zong Marlies Bloemen voor een gevuld terras op ons buitenpodium. 

Je kan je niet voorstellen hoe fijn dat voor een theaterdirecteur is, na al die maanden gedoe en stilte in ons huis. Ik had er pijn van in mijn buik en was er knap druk mee, zo’n gesloten tent. Deze maand laten we dus nog even zien dat we bestaan, dat we er toe doen. Met een gratis programma op het terras van ons nieuwe theatercafé. Laten we hopen dat het niet teveel regent, dat we elkaar weer kunnen treffen bij een glaasje rosé.

Hoewel, dat podium programmeren we aanstaande zaterdagavond niet. Dan vieren we feest met ons eigen personeel. Mijn collega’s hebben het, elk op hun eigen manier, net zo om hun oren gehad. Zonder publiek liggen hier veel functies stil. Anderen rekenen met mij de talloze noodscenario’s door,  verplaatste voor de zoveelste keer een voorstelling of concert, schilderden muren of schuurden tafels. Morgen zijn we weer samen in één zaal, dat is lang geleden. Dus daar zie ik naar uit.

Maar goed, traditioneel kijken we in de zomer uit naar het nieuwe seizoen. Dat hebben we, zonder brochure dit keer, enkele weken geleden gelanceerd. U zal het er niet aan afzien, maar dat programma heeft ons veel hoofdbrekens en zweetdruppels gekost. Het is enigszins uit balans qua verdeling van voorstellingen naar tijd en plaats. Maar het is wel een topprogramma met fraaie landelijke en internationale high lights. Kijk vooral op onze site, al zal ik er ééntje noemen.

U weet misschien dat ik een bewonderaar ben van hedendaagse dans, vooral van het repertoire van grote Westerse choreografen. Ik ben dan ook verguld met het feit dat we samen met het Holland Dance Festival de productie Swan Lakes van Gauthier Dance naar Nederland kunnen halen. Vier totaal nieuwe vertolkingen van Hofesh Shechter, Marie Chouinard, Marc Goecke en Cayetano Soto. De productie ging vorige week in Stuttgart in première en werd met een minutenlange staande ovatie ontvangen. Nog even wachten, het wordt vanzelf weer winter. 

Gelukkig wordt de kwaliteit van ons programma herkend, er is de afgelopen weken stevig besteld. Goed om te zien dat het vertrouwen in de toekomst en in Theaters Tilburg niet is verdwenen. Er zijn voorstellingen die, net als vroeger, nu al vrijwel zijn uitverkocht. Terwijl het aanbod nog niet compleet is, in september volgt een update met tenminste 35 producties die nu nog in het overzicht ontbreken. Hou dus nog wat spaargeld op de rekening, dan kunt u over een aantal weken alsnog uw slag slaan.

maandag 8 maart 2021

Donderdag twaalf maart twintig twintig, drie uur

Ja, ik weet nog waar ik was, net zoals ik nog weet waar ik op 11 september 2001 op datzelfde tijdstip was. Het zijn momenten die we simpelweg niet kunnen negeren, die een onuitwisbare indruk maakten en later ankerpunten blijken te zijn in de tijd. Er is een voor en een na 9/11, net zoals er een periode voor en na corona zal zijn. Alleen zitten we er nu nog middenin en kunnen we alleen maar verlangen naar het moment dat het weer enigszins normaal zal zijn.

Wat is een jaar op een mensenleven? Eerlijk gezegd is het niet erg lang als je terugblikt, al doe ik dat met forse tegenzin.  Want het is mij niet in de koude kleren gaan zitten. En jou waarschijnlijk ook niet. Het was een jaar van forse tegenvallers, van korte oplevingen en momenten van hoop naast terugkerende frustraties en bittere keuzes. Nee, ik vermoed dat ik later niet met veel plezier aan deze periode terugdenk.

Al was het zeker niet alleen maar ellende en tegenspoed. Ik ben dankbaar voor de collegialiteit in de culturele sector, hoe we samen opstonden en ons verenigden, hoe we samenwerken aan het herstel. Ik ben dankbaar voor een overheid die geld wist vrij te maken om er voor te zorgen dat cruciale culturele voorzieningen niet kopje onder zouden gaan. Zodat we in staat waren om onkostenvergoedingen te betalen aan artiesten die niet konden spelen, om salarissen te betalen aan medewerkers die niet kunnen doen waarvoor we ze hebben aangesteld, om tegen de verdrukkende maatregelen in aansprekende programma’s te realiseren. 

En ik ben er van overtuigd dat we de tijd die vrijkwam goed hebben benut in ons huis. Om er voor te zorgen dat we snel weer kunnen opstarten, op een nog hoger niveau dan voorheen. Zo werken we bij Theaters Tilburg samen aan een twaalftal projecten waarmee we straks ons voordeel zullen doen. Of beter gezegd; waar onze gasten, artiesten en zakelijke klanten straks beter mee zijn gediend. Het zijn projecten die er voor zorgen dat ons programma, onze gastvrijheid en onze gebouwen de verwachtingen van onze gasten overtreffen. Waarmee we gesterkt uit de crisis komen.

Natuurlijk ga ik nog niet alles verklappen, maar we zien nu in maart al uit naar september. Als we keuzes hebben gemaakt over onze bedrijfskleding, het nieuwe theatercafé, onze cateringpartners. En als we uitkijken naar een jubileum met toffe artiesten en grootse muziekproducties in de concertzaal. En dan vertrouw ik er maar op dat de vaccinatiestrategie zijn nut heeft bewezen, dat u weer onbezorgd in onze zalen kan gaan zitten en kan genieten. Want wat verlang ik daar naar, net als u.

Om die bijzondere verjaardag te markeren doen we iets bijzonders aanstaande zaterdag. In meer dan dertig landen wordt de voorstelling Wit Konijn, Rood Konijn gespeeld. Stel je eens voor. In theaters over de hele wereld, van Argentinië tot Australië en van India tot Nederland, gaan acteurs het toneel op om de kracht van theater te tonen. Op ons podium speelt acteur Mandela Wee Wee de monoloog. Zonder voorbereiding, zonder repetities, zonder regisseur en met een stapel instructies ontdekken we samen met hem de inhoud van deze internationale theaterhit van de Iraanse schrijver Nassim Soleimanpour. Ik waag de gok en weet niet waar deze toe leidt, bent u mijn getuige?

Check hier voor deze bijzondere gebeurtenis.

dinsdag 29 december 2020

Overpeinzing 1: wat is

Dit is een kerstvakantie waarbij ik niet één keer in een overvolle zaal zit. Sinds ik in 2006 theaterdirecteur werd in Zutphen was ik in december eigenlijk nooit echt vrij. Dit keer geen Weihnachtsoratorium, geen Zwanenmeer en geen Top 2000 live. Wel tijd om te schrijven, al was de drempel hoog dit keer. Het is met zo’n blog als met sporten. Je moet streng zijn voor jezelf, de routine niet laten versloffen. Eenmaal uit het ritme geraakt is een extra dag makkelijk verzaakt. Het hoofd stond naar andere dingen de afgelopen maanden. 

Een vriend appte me met de vraag hoe de winterslaap me verging, of ik al nieuwe hobby’s heb opgepikt. Ik was enigszins verontwaardigd, ziet dan niemand hoe druk ik het heb?  Het is lastig voor te stellen hoeveel uren per week je kan steken in het runnen van een gesloten tent.  Nou ja, gesloten, was dat maar zo. Met de wijsheid van nu hadden we in maart wellicht beter kunnen besluiten de zaak 365 dagen op pauze te zetten. En dat we dan met z’n allen bij het Tweesteden Ziekenhuis waren gaan werken, dat had het wellicht een stuk eenvoudiger en nuttiger gemaakt.

Maar zo is het niet, zo ging het niet. Het was hollen en stilstaan, struikelen en weer opkrabbelen. Mijn collega's van programmering, marketing en kaartverkoop werden tot het uiterste getergd. We planden eerst dit, dan weer dat, we schoven met voorstellingen en verhuringen maar moesten ze uiteindelijk toch annuleren. Om gek van te worden. 

Daarom het voornemen om een blog te tikken waarin ik terugblik, stilsta en vooruit kijk. Therapeutisch wellicht, voor het eerst sinds een week zit ik weer achter een toetsenbord. In de weken en maanden daarvoor heb ik veel geschreven. Doorwrochte stukken ter onderbouwing van zware besluiten, aanvragen voor schadecompensatie, een plan voor de nieuwe vierjarige beleidsperiode en een jaarplan voor 2021. 

Vooruitzien in tijden van onzekerheid, ik was er net als de rest van de mensheid knap druk mee. Die stukken schrijven zich niet vanzelf al doe ik dat zeker niet alleen, de mensen waarop ik dagelijks leun waren minstens zo ijverig. Het is bewonderenswaardig hoe goed zij stand hielden terwijl de vaste grond onder de voeten verdween in een jaar waarin niets ging zoals we het gewend zijn. Onze blik was nog nooit zo sterk gericht op de korte termijn, nog nooit zo kort op de bal. Omdat morgen alles weer anders kan zijn.