maandag 13 maart 2017

Koninklijke drukte

Al staan er duizenden boze Turken op de Coolsingel, dreigen populisten tot een machtsovername en gaat de aarde aan onze vraatzucht ten onder, wij Tilburgers bereiden ons voor op de komst van de koning. Ook bij Theaters Tilburg kunnen we ons er niet aan ontrekken. Sterker nog , het heeft Zijne Majesteit bekoort om het jaarlijks Koningsconcert op 3 april in de Concertzaal te laten plaatsvinden. Dus zijn we ook bij ons op kantoor en op de vloer in rep en roer.

Alsof we dat al niet waren. Het programma is de komende maanden overvol, de kaartverkoop is fors aangetrokken, het publiek stroomt toe. En het is weer 1 maart geweest, de dag waarop we de boeken al weer voor het nieuwe seizoen sluiten. We zijn klaar met plannen,  we weten tot en met juni 2018 precies wie er wanneer   en in welke zaal gaat optreden. Hoewel we nog niet precies weten wat al die artiesten hier komen doen. Dat hebben ze zelf vaak niet eens in de gaten. Dus worden er fraaie of geinige foto’s gemaakt deze dagen en op basis van vage plannen sterke verkoopteksten geschreven. Onze dames en heren van marketing zijn er de komende weken maar druk mee.

En gaandeweg komen sommige producenten of artiesten tot inkeer. Zo staat bijvoorbeeld Diederik van Vleuten al enige tijd voor april 2018 in onze agenda, vandaag hoorden we dat hij voorlopig even geen inspiratie heeft om met weer zo’n sterk historisch verhaal te komen. Jammer dan. En komt de producent van een nieuwe musical al rekenend tot de conclusie dat het doorzetten van de plannen tot zijn faillissement kan leiden. Wat weer leidt tot een nieuw gat in onze programmering. Alles is relatief in het licht van de toestand van de wereld, voor een programmeur zorgt een podium waar op een uitgaansavond het licht niet brandt voor pijn in de buik.

Even terug naar die koning die gebruik maakt van een gaatje in onze planning (op maandagavond is er namelijk nooit veel te doen in onze zalen). De aanloop naar dat concert met Amsterdam Sinfonietta en bijzondere gasten op het podium is namelijk best lang. Niet zozeer het programma zelf (dat is in goede handen), vooral de logistiek er omheen vereist veel geregel en overleg. Dus spreken wij met geduld adjudant, hofmaarschalk en hofdames alsof het ons dagelijks werk is dat koninklijk bezoek. Geen reden tot twijfel, natuurlijk zorgen we goed voor hem, zijn geliefde dames en zijn gevolg.

Het bericht over het concert in de kranten zorgde wel voor enige ophef bij onze afdeling ticketing. De koning nodigt namelijk zijn eigen gasten uit. Veel Tilburgers, dat dan weer wel, maar als u niet op zijn lijstje staat komt u er niet in. Sorry dan. U kan wel op Koningsdag zelf in de avond naar het concert kijken op tv. Nadat u overdag gevolgd hebt hoe het koninklijk gezelschap zich in onze binnenstad langs dertien werelden heeft bewogen. Dat wordt vast een fraai staaltje stadspromotie, daar mogen we op vertrouwen.

Oh ja, en als we dan alles hebben gehad, als de straten weer zijn gekuist en de verlengkabels opgerold, op de dag erna organiseren wij in de schouwburg ‘the day after’. Een programma waarin we trots terugblikken en een podium bieden aan hen die zo hard repeteerden en maar een half minuutje op tv verschenen. Een programma voor Tilburg en voor de Tilburgers waar u gewoon naartoe mag, als u tenminste op tijd uw kaarten reserveert. Want met 1.000 mensen in de grote zaal zitten we echt vol en zijn we er  trots op dat we die ene dag de meest oranje stad waren van Nederland.

zondag 29 januari 2017

Visioenen voor vier seizoenen

Het is goed om zo af en toe eens stil te staan bij de toekomst. Om eens na te denken waar je nu eigenlijk allemaal mee bezig bent en waartoe dat leidt. Ook binnen Theaters Tilburg doen we dat. Omdat het fijn is om heldere doelen voor ogen te hebben, en ook omdat we graag concrete afspraken willen maken met de partijen waar we in deze stad mee werken. Vandaar dat we eind vorig jaar een nieuwe toekomstvisie hebben geschreven.

In de toekomstvisie ‘ik zie je: hier, nu en straks’ spreken we ons uit waar we voor gaan en waar we voor staan. Zodat we samen met anderen in stad en land kunnen blijven werken aan datgene wat ons drijft. Dat we van betekenis willen zijn voor de bewoners en bezoekers in Tilburg en Midden-Brabant. En dat we ons met hen verbinden door schoonheid, inspiratie en verdieping te bieden met relevante voorstellingen, concerten en projecten.

Veel van de doelstellingen die we vier jaar geleden formuleerden hebben we gerealiseerd, al blijft een groot deel de komende jaren relevant. Het zou vreemd zijn als we daar nu plots anders over denken, sterker nog, we ambiëren meer dan ooit een grootstedelijke, levendige, culturele ontmoetingsplek te zijn midden in Tilburg. We hebben een consistente visie ontwikkeld op onze publieke opdracht en positie. Al dwingen de ontwikkelingen in stad, land en wereld ons ertoe om continu scherp te blijven, om ons steeds weer de vraag te stellen of we als organisatie wel goed bezig zijn. En om onszelf als podium van de stad steeds weer door te ontwikkelen .

Natuurlijk gaan we er in de eerste plaats voor zorgen dat we onze vooraanstaande positie voor artiesten, gasten, bedrijven en de stad verder versterken. In de turbulente wereld waarin we leven is dat al een hele uitdaging. Daarbovenop streven we ernaar om
1) cultureel aanbod meer in samenspraak met het publiek te programmeren,
2) een breder en jonger publiek aan ons te binden,
3) samen met partners nieuwe culturele evenementen van de grond te tillen,
4) onze positie op de zakelijke markt te versterken en ten slotte
5) een nog levendigere en belangwekkende plek in te nemen in de Tilburgse binnenstad.
Het zijn vijf strategische accenten die voldoende uitdagingen bieden voor ons allemaal, die ons helpen onze organisatie en betekenis in de juiste richting door te ontwikkelen.

Vandaar dat we die toekomstvisie hebben geschreven. We hebben onze gedachten geordend, de doelstellingen opnieuw geijkt en nieuwe accenten gelegd. Dat hebben we met elkaar gedaan, binnen de organisatie. En we zijn bereid om onze activiteiten en organisatie aan die hernieuwde ambities aan te passen. We hebben de partners betrokken die met ons dit plan moeten gaan waarmaken. We hebben ons ervan verzekerd dat ze achter ons staan, dat we op cruciale punten samen optrekken omdat dit ons beiden verder brengt in het waarmaken van onze ambities. Zodat we in deze stad samen kunnen blijven bouwen aan de realisatie van onze dromen.

En met die visie in de hand zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe collega voor de programmering, ter vervanging van Simone Mager die inmiddels toch al weer bijna twee jaar is vertrokken. Dat was een hele zoektocht waarbij ik allerlei mensen heb gesproken, maar toch niet de klik en het vertrouwen voelde om die belangrijke taak aan over te laten. Totdat Paul Cornelissen zich meldde.

Bijzonder toch dat je het hele land doorzoekt terwijl je de ideale kandidaat al lang blijkt te kennen. Het duurde alleen even tot het moment daar was. Paul heeft uitgebreide ervaring als directeur en programmeur van Cultureel Centrum Jan van Besouw en daarvoor Theater Dakota in Den Haag. Hier gaat hij met de afdeling programmering en evenementen invulling geven aan onze strategische uitdagingen. U zult nog veel van hem horen, we trekken de stad in om in gesprek te gaan met het publiek. En we zullen nieuwe jonge mensen aan ons binden om bruggen te slaan naar groepen die voorheen nog te weinig bij ons over de vloer kwamen. Ik ben blij met hem en zie met verlangen naar uit naar de toekomst.

Oh ja, die toekomstvisie leest u hier.

dinsdag 13 december 2016

Marietje

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van het meisje gehoord, tot we verhuisden naar Tilburg. In de zevende groep kreeg mijn dochter een training weerbaarheid die de naam draagt van het vermoorde kind. Alleen wist ik dat van die moord toen nog niet. Ik was wel onder de indruk van de judogrepen die ze plots bleek te kunnen. En van het indrukwekkend eindresultaat. Met een genadeloze karateklap bleek mijn jongste plots een houten plankje doormidden te kunnen slaan. Ze glunderde van trots. En ik ook.

Die eerste zomer ging ik wandelen met een vriend die deze industriestad aardig kent. Er waren wel wat plekken die ik als nieuwe inwoner moest kennen vond ie. Dus slenterden we via 013 door de Spoorzone naar het Westen, onder het spoor door. Toen we richting de Bredase Weg liepen wees hij me op een plek waar ooit de Heilig Hartkerk zou hebben gestaan. Hij vertelde me dat akelige verhaal van een meisje dat daar in de zomer van het jaar 1900 zou zijn verkracht, vermoord en wezenloos op zolder achtergelaten. Bij de begraafplaats van ’t Heike wees hij me haar graf, vlakbij dat van pastoor George van Zinnicq Bergmann.

Ik raakte geboeid door deze bizarre vertelling en leende in de bieb het boek van  Ed Schilders. In no time had ik het uit. Het verhaal biedt je een kijkje in een andere tijd, een tijd waarin de industrie volop in opkomst en de katholieke kerk almachtig was. Het is fascinerend om te lezen hoe iedereen destijds zich met deze zaak bezig hield, wat de rol was van de juristen, advocaten en kranten. Hoe iedereen betrokken was bij de zoektocht naar de schuldige. Bijzonder ook die ophef, geruchten en hypes van destijds eigenlijk lijken op de samenleving van nu.

Weer een jaar later meldde zich bij mij een man met een plan. Hij wilde een muziektheaterproductie maken rond Marietje Kessels. Niet echt een fris verhaal voor een vrolijk avondje uit dacht ik in eerste instantie. Tot hij me vertelde over zijn aanpak, over zijn ambities om een originele en typisch Tilburgse productie te maken. Muziektheater uiteraard. Matthieu Kessels, de vader van het betreurde kind, was immers een belangrijk fabrikant van muziekinstrumenten. Maar ook componist, dirigent en een van de grondleggers van de Tilburgse Muziekschool.

Ik was om, we reserveerden de schouwburgzaal in het voorjaar van 2017. Dat was toen. Ondertussen is het bijna zover. Er is muziek, er is een libretto (de tekst dus) en er wordt druk gerepeteerd. En op Facebook zijn de hoofdrolspelers van deze historie weer tot leven gewekt. Als je ze volgt krijg je enige indruk van de ophef van destijds, van de ingrediënten van een sterk verhaal dat meer dan een eeuw geleden de stad in spanning hield.

Bij Theaters Tilburg doen we ons uiterste best om hèt podium van de stad te zijn. Om ook ruimte te bieden aan Tilburgse makers en podiumkunsten te brengen die ertoe doen. Moordhoek, het muziektheaterproject waar deze column uiteindelijk over gaat, is dan ook als een cadeautje. Voor mij, als theaterdirecteur, maar ook voor de stad. Ga dat zien. Ik ben nu al trots op de man op de bok. De componist, dirigent en toegewijd Tilburger die zijn dromen niet alleen najaagt, maar ze vooral ook waarmaakt.

Al weet ook ik, ondanks alle geruchten, nog steeds niet wie de daad nu echt op zijn geweten heeft. Waarom bracht het muziekkorps van Kessels de pastoor destijds immers de laatste eer in zijn begrafenisstoet?

Zie voor Moordhoek onze site en lees hier meer over de makers.